راوی
سه شنبه, ۱۱ فروردين ۱۳۹۴، ۱۱:۳۸ ق.ظ
اشعب بن جابر بسیار شوخ و لطیفه گو بود.
وقتى پیر شد ، او را ملامت کردند که :
« تو
دیگر پیر شده اى و وقت هزل گوئى و شوخى کردن تو گذشته است! حال دیگر نوبت توبه و
انابه است! در این آخر عمر، وقتی را هم برای وعظ و حدیث بگذار! »
گفت:
« به
وَاللّه من حدیث هم بلدم »
گفتند:
« اگر راست می گویى، حدیثى برای ما بیان کن »
گفت:
« نافع بن بُدَیل از رسول خدا صلى الله علیه وآله برایم نقل کرد که : دو خصلت پسندیده
است که در هر کس باشد، سعادت دنیا و آخرت نصیب او مى گردد! »
اهل مجلس که
خیلى خوششان آمده بود، شروع به «به به» و «چه چه» کردند و به او احسنت و آفرین
گفتند.
سپس از او خواستند که ادامه حدیث را نقل کند.
اشعب گفت:
« یکى از خصلتها را نافع فراموش کرده بود و دیگرى را من از یاد برده ام!! ».
