این صافی و آن صافی !

جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴، ۰۵:۴۳ ب.ظ

شنیدستم سر و سالار ابرار

حسین بن علی سلطان احرار

یکی باغ وسیع دلگشا داشت

غلامی باغبان و با وفا داشت

که اسمش همچو رسمش بود «صافی»

غلام او هزاران بُشر حافی

غلام شاه بود و پادشه بود

فراتر شأن او از مهر و مه بود

سگی نیز اندر آنجا پاسبان بود

غلام، او را به احسان مهربان بود

یکی از روزها آن شاه خوبان

نمود آن باغ، رشک باغ رضوان

به پنهانی قدم در باغ بنهاد

نگاهش از قضا بر «صافی» افتاد

که مشغول غذا و صرف نان بود

مر آن بسته زبان را میزبان بود

چو خود یک لقمه‌ای می‌خورد زان نان

به سگ هم لقمه‌ای می‌کرد احسان

نبُد آگه که نور چشم زهرا (ع)

نموده باغ را فردوس اعلی

نباشد باغ، میعاد حضور است

تو گویی موسی عمران به طور است

به ناگه آن ولیّ حق تعالی

جمال حقّ نما کرد آشکارا

به «صافی» طلعت میمون نشان داد

ز بند هر غم و محنت امان داد

سلامش کرد و مهر و مرحمت کرد

به عبد خویش، بذل مکرمت کرد

غلام باغبان از جای برخاست

ز روی شرمساری معذرت خواست

که ای مولا نبودم آگه از حال

که گردیده مبارک بخت و اقبال

تو ای دریای عفو و جود و احسان

ببخشا بر غلامِ جان به فرمان

جوابش داد آن محبوب داور

که تو ما را ببخش ای نیک اختر

کمال حُسن اخلاق این چنین است

بزرگان را ره و برنامه این است

بپرسید آنگه از آن نیک رفتار

که با سگ از چه می‌کردی تو ایثار؟

بگفت: این سگ در اینجا پاسبان است

نگهبان حریم بوستان است

سگ از تو، باغ از تو، صافی از تو

جلال و مجد و جود وافی از تو

سگ است امّا سگ اهل تمیز است

به این نسبت به پیش من عزیز است

امام، آن آیت کبرای خلّاق

خداوند کمال و حُسن اخلاق

چو از صافی چنین رحم و وفا دید

جوانمردی و ایثار و صفا دید

چنان در وجد و اندر شوق افتاد

که از آن حال نیکو گریه سر داد

گرفتش زیر بال مهر و اکرام

به او لطف و عنایت کرد اتمام

نمود او را لوجه الله، آزاد

به او بخشید آن بستان آباد

که این پاداش آن رحم است و آن خوی

دلا تا می‌توانی باش دلجوی

به حیوانات احسان و ترحّم

سزاوار و نکو باشد ز مردم

به هر جنبنده و انسان و حیوان

ترحّم هست کار نیک مردان

ز عالم گر تو می‌خواهی تبسّم

ترحّم کن، ترحّم کن، ترحّم

تشکّر کرد صافی زان عنایت

از آن آقایی و جود و رعایت

بگفتا بنده این آستانم

غلام و جان نثار و باغبانم

مرا آزادگی در این غلامی است

به آن بس افتخار و نیکنامی است

نمودم وقف، این بُستان آباد

نثار شیعیان و دوستان باد

خورند از میوه این باغ، اصحاب

همه اخوان صدق و شیعه ناب

کنم تا زنده‌ام من رایگانی

در این بستان خرّم باغبانی

حسین ای بحر رحم و جود و انصاف

حسین ای معدن انعام و الطاف

الا ای اسوه ایمان و ایثار

الا ای دین حقّ را یاور و یار

به حقّ الحق که حقّ پاینده از توست

به عالم، شمس دین، تابنده از توست

ز تو، اسلام و ایمان برقرار است

حقیقت از قیامت آشکار است

سراپای تو مجد است و شرافت

شهامت در شهامت در شهامت

ابوالاحرار و مولای شهیدان

بیان ظاهر و تأویل قرآن

تو اسم اعظم پروردگاری

تو روح دین و عالم را مداری

سزد گر حق به تو با این مقامات

نماید فخر و اعلام مباهات

غلام صافی تو صافیان اند

پر از مهر تو از پیر و جوان‌اند

همه از مرد و زن اهل ولایند

محبّ و جان نثاران شمایند

به الطاف شما امّیدوارند

غلامان شما را بنده‌وارند

به این اسم و به این عنوان «صافی»

ز حق خواهند هر یک فیض وافی

شعر از:

آیت الله العظمی لطف الله صافی گلپایگانی (حفظه الله)

منبع: پایگاه اطلاع رسانی دفتر آیت الله صافی

_________________________________________________________________________________________

تخلّص و نام خانوادگی «صافی» داستان جالبی دارد که به آن اشاره می کنیم:

امام حسین علیه السّلام غلام با صفایی داشت که نامش «صافی» بود.

روزی با شماری از اصحاب وارد باغ شد و صافی را مشاهده کرد که گرده ی نانی به دست گرفته، نصف آن را جلوی سگ می اندازد و نصف دیگرش را خود می خورد.

چون از راز آن پرسید ،عرضه داشت:

من غلام شما هستم و این حیوان از باغ شما پاسداری می کند، هر دو نشسته بودیم و از سفره ی ارباب متنعّم بودیم.

امام حسین (علیه السّلام) او را در راه خدا آزاد کرد ،باغ را به او بخشید و2000 دینار به او عطا کرد.

صافی در پاسخ گفت : من نیز این باغ را وقفِ یاران و شیعیان شما نمودم.

بیت رفیع آیة الله صافی ، نام خاندان خود را برای تبرّک از غلام با صفای سالار شهیدان «صافی» انتخاب کرده اند.

حضرت آیت الله حاج آقا علی صافی گلپایگانی (قدّس سرّه) - برادر آیت الله العظمی لطف الله صافی - هم این جریان را چنین به نظم در آورده است:

شـــنیدم قـصّه ای کآمـــوزگار است ز ســـالار شـــهیدان یـــادگار است

هـــمان آقــا کـه مــانده از قـــیامش هـــمیشه زنـــده و جـــاوید نــامش

حسـینی کـو به راه حــق فــدا شـد از ایـن رو خـــون او خـــون خــدا شـد

حسینی کـو گــذشت از سر به عزّت ولی نگــذاشت او تـــن بـــر مـــذلّت

حســینی کــو قــیامی پـــر ثـمر کرد نـــهال دیـــن زخـــونش بــارور کــــرد

کــــنم ایـن داســتان بــهرت حکـایت بــــــــه شــأن و قــــدر او دارد دلالـت

بـــقدری کــه شنیدم مــن بـه ایــجاز بــــرایت مــــیکنم ایــــن قصه آغـــاز

عــزیز مــصطفی یک بـوستان داشت قـــضا روزی بــه آنـجا پــای بگــذاشت

غــــلامی داشت کآنجا بـــاغبان بــود کـــه شـــغلش بــاغبانی انـــدر آن بود

بُد اســـم آن غــلامِ خـــوب (صـافی) بـــــــرای خــــدمت آن بـــــاغ کــــافی

چو وارد شد بـه بـاغ و چشم بگشـود غـــلام خـــویش مشــغول غـــذا بــود

بـــه پشت یک درخـتی جــای بگزید سگـــی را بــا غــلامش هــم غـذا دیـد

بدین سان چون غلامش لقمه ای خورد دگـــــر لقــــمه بـــرای آن سگش بـــرد

هــمی بــنمود بــا آن سگ مـواسـات به سگ داد آنـچه خــود بــردی ز لذات

از او پــــرسید چـون ایــنسان نــمودی سگـــی را بــا خودت یکســان نـمودی

غـــــلام ایـــنگونه پـــاسخ را ادا کـــرد بــــیان عـــلت آن مــــــــاجرا کـــــــرد

که باغ ازتو،من ازتو،سگ هم از توست از این رو آنچه واقـع گشــته نــیکوست

چــــو آن مـــردانگی دیـــد از غــلامش از آن رفـــــــتار و از آن اهـــــــــتمامش

بــزرگی را حســین بـــن عـــــلی کــرد کــه قـدر و شأن خــود را مُــنجلی کــرد

غــــــــلام بـــــــــاغبان را کـــــــرد آزاد تـــــــمام بــاغ خـــــود را هم بــه او داد

بزرگی چون حسـین جـان شیوه تـوست هــــمیشه شــــیوه مــــرضیه تـــوست

(عـــــــــلی صـــــــافی گــــــلپایگانی ) ســــرود این شــــعرها بــــا نـــــاتوانــی

پـــذیر از او کــه ایــــمانش تـــمام است به در گاهت بـــه صـدق دل غـــلام است

تــو مــــیدانی کـــــه عمری والــدِ مـــن دلش اَز نـــــــور عشـــقت بــــود روشــن

تـــو دانـــی کــــو غـــلامی بـــا وفا بـود غــــــلامی صــادق از بـــهر شـــما بــود

بـــــه راه این ســــعادت کــــارها کــــرد از ایـــن رو عــــمر خـــود را پر بـــها کـــرد

بـــه نـــظم و نـــثر خـــود بــا طـبع وقـّاد تـــــمام عـــــــمر مـــیکرد از شــــما یـــاد

تـــخلص هم به (صـــافی) گـــر نـموده تأســــی بــــــــر غـــــــلام تـــــو نــموده

چـو آن صــافی کــه نــامی شد زنـامت هــــمه هســتیم مــا ،چـــون او غــــلامت

غــــــــــلامان از نـــــظر شـاها مـینداز بــــــــه احســـانت نـــــما ما را ســـرافــراز

منبع:

دوستداران حضرت آیت الله حاج آقا علی صافی گلپایگانی

محمد تدین (شورگشتی)
۱ نظر
۰ ۰

روز «سوم» و «چهارم» و «پنجم» شعبـــــــــــــــــــــان ، روز «پاسدار» و «جانباز» و «مقاومت ،ایثار و پیروزی»

جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴، ۰۲:۵۹ ب.ظ

به گزارش خبرگزاری تسنیم،

موالید غره ماه شعبان سه ضلع صیانت از اسلام و انقلاب اسلامی بوده و هستند.

امام حسین(ع) بزرگ پاسدار اسلام

مفهوم پاسداری:
نکته مهمی که به عنوان پاسداری، مفهوم و مصادیقی عام ارائه می کند و از چرایی ضرورت پرداختن همه ساله به مناسبت روز پاسدار پرده برمی دارد، توجه به این مطلب است که:

پاسداری معنای گسترده ای دارد؛ پاسداری از مرزها، پاسداری از ارزش ها، پاسداری از جامعه اسلامی، پاسداری از نفس و....

پاسداری گاه با نیروی بازو و گاه با سخن گفتن و بیان حقایق صورت می گیرد.

پاسدار انقلاب اسلامی، تنها یک لفظ نیست. یک واقعیت است. بدین معنا که اگر کسی بخواهد برخلاف مسیر اسلام عملی انجام دهد، وظیفه هر مسلمانی است که از اسلام و ارزش های اسلام پاسداری کند.

به تعبیر امام خمینی رحمه الله:

«پاسداری از اسلام و قرآن کریم، همان صراط مستقیمی است که در نماز از خدا طلب می کنیم».

بنابراین، اگرچه سپاه نماد پر صلابت و تمام نمای پاسداری است اما پاسدار بودن فقط به داشتن لباس و نشان نظامی نیست. مرزبانان کشور، نیروهای انتظامی، دانشمندان عرصه علم و پژوهشگران، هر یک از کیان و استقلال و شرف کشور دفاع می کنند و پاسدار به شمار می آیند.

پاسداری از مرزها، رمز رستگاری:
پاسداری و حفظ مرزهای کشور اسلامی از هجوم و تجاوز دشمن، یکی از مهم ترین و اصلی ترین وظیفه های سپاه و تک تک پاسداران انقلاب اسلامی به شمار می آید.

خداوند در آیه دویست سوره آل عمران می فرماید:

ای اهل ایمان! در کار دین صبور باشید و یکدیگر را به صبر و مقاومت سفارش کنید و آماده و مراقب کار دشمن ، و خدا ترس باشید، امید است که پیروز و رستگار شوید.

این آیه که آشکارا بر پاسداری از میهن اسلامی و مقابله با تجاوز دشمن ستمکار دلالت دارد، رمز رستگاری را در مقابله با دشمن و پاسداری و حفظ سرزمین اسلامی از هجوم حملات دشمنان می داند.

ماهیت و فلسفه وجودی پاسدار و پاسداری:
امام خمینی رحمه الله، پاسدار و پاسداری را ادامه زنجیره نبوت و امامت از حضرت آدم(ع) تا حضرت محمد(ص) و از حضرت محمد(ص) تا امام حسین(ع) و از امام حسین(ع) تا انقلاب مهدی(عج) و برپایی کامل حکومت عدل الهی می داند و پاسدار را پاسدار حق و قرآن و اسلام برمی شمارد. ایشان، پاسداران را سربازان خدا و سربازان امام زمان معرفی می کند.

امام خمینی رحمه الله، پاسداری از اسلام را بالاترین پاسداری می داند و آشکارا به پاسداران دستور می دهد که اسلام را حفظ کنند و به نسل آینده انتقال دهند.
بر این اساس، فلسفه وجودی سپاه پاسداران، حفظ دست آوردها و اهداف موردنظر انقلاب اسلامی است. انقلابی که ریشه های فساد و وابستگی را قطع و نهال پاک ایمان و استقلال را در کشور و در دل امت ایران، بارور و با رحمت ولایت، آن را آبیاری کرد. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در دوره های گوناگون زمانی، درگیر مبارزه با انواع توطئه ها و تهدیدهای دشمنان بر ضد انقلاب اسلامی بوده و برای خنثی سازی آن ها تلاش کرده است.

ارزش و مقام پاسدار و پاسداری:
پیامبر اسلام(ص) می فرماید:

دو چشمند که آتش به آن ها نمی رسد: چشمی که از ترس خدا بگرید و چشمی که شب ها در راه خدا نگهبانی دهد!
امام خمینی رحمه الله، معمار بزرگ انقلاب، ارزش پاسدارانی را که برای خدا خدمت می کنند، چنین بیان می کند:

پاسداران، از ارکان کشور هستند؛ مجاهدانی که هم در پشت جبهه ها و هم در جبهه های نبرد علیه کفار مجاهدت می کنند. پاسداران، همان مجاهدان فی سبیل الله هستند که مقامشان بزرگ تر از آن است که گوهر زیبای عمل خود را به عیار پست دنیا محک بزنند. آنان، فرزندان دفاع مقدس و پرچم داران عزت مسلمین و سپر حوادث کشورند.

مردمی بودن پاسدار:
آنچه هویت اصلی پاسداران را تشکیل می دهد، مردمی بودن آنان است. یعنی هیچ گونه فاصله ای میان پاسداران و مردم وجود ندارد و آنان از بطن توده ها جوشیده اند. پاسداران، همراهان راستین مردم هستند و برای اسلامی می کوشند که محبوب دل مردم است. بنابراین آنان را می توان خدمت گزاران مردم و اسلام دانست.

حضرت عباس، زینت عنوان جانبازی

جانباز همان دلداده و آسیب دیده ای است که پرمایه ترین سرمایه خود را به مسلخ عشق برده است تا مُهر محبت و بندگی را بر پیشانی خود زند، همان کسی که با دریافت حقیقت وجود خویش به اوج انسانی خود رسیده و به دنبال رضایت خدا و بهشت ابدی است. او همان انسان خودباوری است که کرامت و شجاعت را در جان خود جا داده و جهاد را بهترین میدان عرضه اخلاص خویش به پروردگار محبوب خود می داند.

شهیدان زنده:
جانبازان، شهیدان زنده ای هستند که خداوند این فرصت را به آن ها داده است سال هایی از عمر خودشان را همراه با مجاهدت و آزمایش دشوار بگذرانند.

تنها تفاوت جانباز با شهید این است که آخرین رشته ارتباط او با عالم خاک قطع نشده است، برای آن که جانباز باید بماند و پیام شهیدان را فریاد کند، باید بماند تا کارهای ناتمامی را به پایان رساند.

جانباز می ماند تا آیندگان به ویژه آنان که میدان کارزار را ندیده اند و حقایق دوران مبارزه را درک نکرده اند، به نشانه ها و حجت های وی بنگرند و پیام شهیدان را دریابند.

غبطه شهید بر جانباز شهید:
گاه پاداش و منزلت جانباز شهید از شهید غیرجانباز هم بالاتر است؛ یعنی نه تنها جانباز از پاداش شهید بهره می برد، بلکه گاه رتبه او از شهید هم فراتر است. این از آن روست که جانباز خالص و مخلص دو کار را فرجام می بخشد؛ یکی آن که همچون شهید از هستی خویش دست می شوید و آن را تقدیم محضر دوست می کند و دیگر این که در فاصله ای خواه کم و خواه طولانی میان زخم برداشتن تا پرواز از این خاکدان، اثری می آفریند، پیامی می رساند، گامی برمی دارد و شوری می آفریند. او در کنج آسایشگاه یا خانه شور و حرارت سال های جنگ را در دل زنده نگه می دارد و قدر و منزلت شهادت را حفظ می کند.

استقامت، شرط پاداش:
در آموزه های دین، پاداش های اخروی فراوانی به جانبازان وعده داده شده است.

هر کدام از رنج های دوران جانبازی مانند یک حسنه ای بزرگ است و پاداشی عظیم به آن تعلق خواهد گرفت البته مشروط بر آن که به تعبیر آیه ۱۷۲ سوره آل عمران «للذین احسنوا منه و اتقوا اجر عظیم» و به بیان دیگر: جانباز در دوران زندگی پرفراز و نشیب جانبازی، خویشتنداری را از یاد نبرد و پس از جانبازی نیز بر همان آرمان و اخلاص باقی بماند.

از این که قدر و منزلت حقیقی اش به دست فراموشی سپرده شده است، از بی پناهی ها و تنهایی ها و کم توجهی های برخی انسان ها دل سرد نشود و خدا را از یاد نبرد.

هم چنین شکوه بی نظیر جانبازی را در تنگنای محاسبه های مادی تصویر نکند.

پیامبر اکرم(ص) درباره دو جانباز صدر اسلام، زبیر و سماک فرمود:

رشته نخی از دستمال این دو در بهشت برتر و گرانبهاتر است از مقدار طلایی که تمام فاصله زمین تا آسمان را از آن پر کنند، به شرط آن که بر عهدی که با من و در راه من بسته اند، استوار بمانند.

رسالت جانبازان:
جانبازی، مقام والایی است که خداوند این افتخار بزرگ را نصیب بعضی از افراد برگزیده خود کرده است. بر این اساس، مسؤولیت و وظایف آنان نیز بزرگ و سنگین است. اگر آنان دیروز در جبهه های نبرد استوار مانده و از امتحان الهی سربلند بیرون آمده اند، امروز نیز در صحنه های فرهنگی جامعه حضور دارند و مشعل ارزش های الهی را فروزان نگه داشته اند.
جانبازان با ایستادگی خود، فرهنگ شهیدان را زنده نگه می دارند و درس امید و ایمان و اراده به جامعه می دهند. آنان با ارج نهادن به ارزش های دینی و اسلامی و با ترویج فرمان های اصیل اسلامی و عمل به آن ها، افراد جامعه را به حفظ ارزش های اسلام تشویق می کنند. آنان الگوی ارزش های اسلامی و مروّجان معنویت در جامعه به شمار می آیند.

نقش همسران جانباز:
امروزه، اهمیت نقش همسران جانباز بر کسی پوشیده نیست؛ زیرا آنان به صورت داوطلبانه در رنج های زندگی یک جانباز شریک شده اند. آنان از جاذبه های زندگی دنیوی گذشتند تا به درخواست یک جانباز لبیک گویند؛ جانبازی که شاید نتواند کوچک ترین فعالیتی انجام دهد.
اکنون همسران جانباز با حفظ روحیه بسیجی و دشمن ستیزی و با تربیت صحیح فرزندان و حفظ مقام و منزلت جانبازان می توانند به جایگاه و مقام خود افتخار کنند. البته این نام نیک با زحمت و رنج به دست می آید و تحمل این همه سختی از سوی خداوند پاداش اخروی بسیاری دارد.

سفارش رهبر به فرزندان جانباز:
« فرزندان جانباز باید به خود افتخار کنند به خاطر این که فرزند کسانی هستند که در جوانی سلامت خودشان را برای آرمان های بلند الهی و اسلامی فدا کردند. پدران شما در روزگار سخت و تلخ تهاجم، سینه های خود را در برابر دشمن سپر کرده و با ایستادگی و از خودگذشتگی، از شرف و ناموس این ملت دفاع کردند. اکنون شما نیز باید در حفظ این شرف و افتخار بزرگ کوشا باشید و به دشمنان اسلام اجازه ندهید که با وسوسه های شیطانی خود شما را تحت تأثیرات سوء قرار دهند. شما باید طوری عمل کنید که به فرزند جانباز بودن خود افتخار کنید. »

بزرگْ جانباز انقلاب:
در روز ۶ تیرماه ۱۳۶۰، نماز ظهر در مسجد ابوذر تهران برپا شد. مردم آماده شنیدن سخنان نزدیک ترین یار امام شدند. آقا (آیت الله خامنه ای) پشت تریبون قرار می گیرد و دو ضبط صوت روی میز، جلوی ایشان قرار می دهند که بعدها مشخص شد گروه فرقان، بمب را در یکی از ضبط صوت ها جاسازی کرده اند. پس از حادثه انفجار، آقا از نواحی ریه، نای و کتف، مصدوم شدند.
حضرت امام یک روز پس از حادثه، ایشان را سرباز فداکار و از سلاله رسول اکرم(ص) و خاندان حسین بن علی(ع) نامید.

حراست از دین در سیره امام سجاد(ع)

شیوه های تبلیغی امام سجاد(ع)
اوضاع و شرایط اجتماعی و سیاسی جامعه اسلامی در دوران امام سجاد(ع) و اعمال جنایت کارانه امویان در حق امام حسین(ع) و خاندانش، موجی از ترس و وحشت بر جامعه اسلامی به ویژه شیعیان حاکم کرد.

امام سجاد(ع) در چنین شرایطی، نخستین وظیفه خود را تبیین فرهنگ و اندیشه اصیل اسلامی و زدودن غبار جهل و تحریف و خرافه از چهره تابناک اسلام قرار داد، ولی شرایط و اوضاع و احوال سیاسی به گونه ای بود که امام نمی توانست مفاهیم مورد نظر خود را آشکارا بیان کند. بنابراین، حضرت دو روش را پیش گرفت:

۱) بیان حقایق در قالب پند و ارشاد:
امام سجاد(ع) در ضمن این پندها و اندرزها، به بهترین شکل، اندیشه اصیل اسلامی را در ذهن مردم نهادینه می کرد، بدون آن که حساسیت دستگاه بنی امیه را برانگیزد.

۲) تبیین معارف الهی به صورت دعا:
با توجه به شرایط اجتماعی و سیاسی دوران امام سجاد(ع)، حاکمان اموی، امام را خانه نشین کرده بودند ولی امام زین العابدین(ع) همچون دیگر امامان معصوم دست از رسالت خویش برنداشت و به حکم آگاهی به تمام روش های بیانی و کلامی، قالب «دعا و مناجات» را بهترین وسیله برای رسیدن به اهداف عالی خود قرار داد. «صحیفه سجادیه»، مجموعه ای از دعاهای گران بهای آن حضرت است که پس از قرآن کریم و نهج البلاغه، بزرگ ترین و غنی ترین گنجینه گران سنگ حقایق و معارف الهی به شمار می رود و اُخت القرآن ، انجیل اهل بیت(ع) و زبور آل محمد(ص) نام گرفته است.

امام سجاد(ع) در آیینه کلام امام خمینی(ره):
« جناب علی بن الحسین(ع) از بزرگ ترین نعمت هایی است که ذات مقدس حق بر بندگان خود به وجودش منّت گذارده و آن سرور را از عالم قرب و قدس نازل فرموده برای فهماندن طرق عبودیّت به بندگان خود.
ادعیه و مناجات های سید الساجدین و زین العابدین(ع) را ملاحظه کن و دقت نما ببین در مقام عبودیت چه معامله می کند و چه طور به وظیفه بندگی قیام می کند. با این وصف، وقتی صحیفه اعمال حضرت مولای متقیان، امیرمؤمنان(ع) را می بیند، تأسف می خورد و اظهار عجز می کند!
شما خیال می کنید گریه های ائمه طاهرین و ناله های حضرت سجاد(ع) برای تعلیم بوده و می خواسته اند به دیگران بیاموزند؟ آنان با تمام آن معنویات و مقام شامخی که داشتند از خوف خدا می گریستند و می دانستند راهی که در پیش دارند، پیمودنش چه قدر مشکل و خطرناک است. از مشکلات، سختی ها، ناهمواری های عبور از صراط که یک طرف آن دنیا و طرف دیگرش آخرت می باشد و از میان جهنم می گذرد، خبر داشتند. از عوالم قبر، برزخ، قیامت و عقبات هولناک آن آگاه بودند. از این روی هیچ گاه آرام نداشته، همواره از عقوبات شدید آخرت به خدا پناه می بردند. »

تسنیم. سرویس: فرهنگی ، تاریخ: ۰۱/خرداد/۱۳۹۴ - ۱۳:۴۶ ، شناسه خبر: ۷۴۷۲۶۷

محمد تدین (شورگشتی)
۲ نظر
۰ ۰

اگر انسان به حضرت عبّاس (ع) علاقه نداشته باشد، به کجای ایمان او صدمه می خورد؟؟؟!

جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴، ۰۱:۵۷ ب.ظ

در ایّام بیماری مرحوم علّامه امینی، روزی فردی برای عیادت به منزل موقت ایشان - در تهران پیچ شمیران - رفته بود و علّامه سخت بیمار و به پشت خوابیده بود.

آن فرد ضمن سخنانی گفته بود که:

" آقا! مثلاً اگر انسان به حضرت عبّاس علیه السلام علاقه نداشته باشد، به کجای ایمان او صدمه می خورد؟! "

علّامه امینی متغیّر شد و با آن حالت نقاهت نشست و گفت:

" به حضرت ابوالفضل علیه السلام که سهل است، اگر به بند کفش من!! که نوکری از نوکران ابوالفضل علیه السلام هستم، علاقه نداشته باشد - از این جهت که نوکرم - و اللّه! به رو در آتش خواهد افتاد!! "

منبع:

فصلنامه مکاتبه و اندیشه ش 26

محمد تدین (شورگشتی)
۲ نظر
۰ ۰

سرود میلاد ( ابو الفضل العباس )

جمعه, ۱ خرداد ۱۳۹۴، ۱۲:۱۰ ب.ظ

سرمستان کجایید ؟ یار از ره بیاید میخانه ی بهشت است ، ساقی در گشاید

جلوه عشق سرمدی یا ابا الفضل

مطیع امر ایزدی یا ابا الفضل

دسته گل محمدی یا ابا الفضل